Topic

Mam trzydzieści pięć lat i od dekady pracuję jako programista w jednym z tych wielkich, międzynarodowych korporacji, które mają swoje biura w warszawskich wieżowcach. Moja praca to ciągłe linijki kodu, spotkania na Zoomie z ludźmi z różnych stron świata, poprawianie błędów w systemach, o których istnieniu większość ludzi nie ma pojęcia. To praca, która daje mi stabilność finansową, ale też pochłania mnie bez reszty. W ostatnim roku, po kolejnej reorganizacji, mój zespół został zmniejszony, a obowiązki rozłożone na pozostałych. Z dnia na dzień stałem się odpowiedzialny za obszar, który wcześniej obsługiwały trzy osoby. Praca zaczęła wkradać się w każdy aspekt mojego życia – w weekendy, w wieczory, nawet w sny. Moja żona, Kasia, która pracuje jako nauczycielka w szkole podstawowej, zaczęła narzekać, że jestem wiecznie rozkojarzony, że nawet gdy siedzimy razem przy kolacji, moje myśli błądzą gdzieś w chmurach, a konkretnie – w chmurach obliczeniowych. Wiedziałem, że to nie może tak trwać, że jeśli nie zrobię czegoś, żeby odciąć się od pracy, to wypalę się całkowicie, ale nie miałem pomysłu, jak znaleźć przestrzeń tylko dla siebie w tym ciągłym zgiełku obowiązków.

Wszystko zmieniło się w czasie naszych wspólnych wakacji. Ze względu na kwestie finansowe i terminowe, postanowiliśmy spędzić je w domu. Miało być spokojnie, leniwie, bez pośpiechu, bez telefonów z pracy. I rzeczywiście, pierwsze dni były przyjemne – długie spacery, wspólne gotowanie, filmy na kanapie. Ale po tygodniu takiego leniuchowania zacząłem czuć, że mój mózg domaga się jakiegoś wyzwania, czegoś, co pobudzi go do działania, a jednocześnie nie będzie miało nic wspólnego z programowaniem. Kasia wyczuła moje zniecierpliwienie i zaproponowała, żebym poszukał jakiegoś nowego hobby, które pozwoli mi się zrelaksować, ale jednocześnie da mi trochę stymulacji. Siedząc w salonie, z laptopem na kolanach, zacząłem przeglądać różne opcje – od nauki języków po rysowanie, ale nic nie trafiało w mój gust. I wtedy, przypadkiem, natknąłem się na coś, co początkowo zignorowałem, ale po chwili wróciłem do tego, bo coś w tym przykuło moją uwagę. To była reklama kasyna online, ale nie taka, do jakich przyzwyczaiłem się w internecie – była elegancka, stonowana, z nutą tajemniczości. Zacząłem czytać, dowiedziałem się, że mają aplikację mobilną, która pozwala grać w dowolnym miejscu i czasie, bez konieczności siadania przed komputerem. Właśnie wtedy, przeglądając opis, trafiłem na informację o vavada aplikacja, która umożliwiała łatwy dostęp do wszystkich gier. Zaintrygowany, postanowiłem zainstalować ją i sprawdzić, czy to może być coś dla mnie.

Pierwsze dni były czystą eksploracją. Odkrywałem różne gry, uczyłem się zasad, sprawdzałem, która z nich daje mi najwięcej satysfakcji. Aż w końcu znalazłem tę jedną, która idealnie pasowała do mojego sposobu myślenia – grę, która wymagała kombinowania, podejmowania decyzji w ułamkach sekund, analizowania prawdopodobieństwa. To było jak programowanie, ale w znacznie przyjemniejszej, wizualnej oprawie, bez stresu związanego z błędami, które mogą zepsuć cały system. Szybko odkryłem, że ta rozrywka działa na mnie jak reset – po około godzinie takiej gry wracałem do rzeczywistości z czystą głową, z nową energią. Kasia widziała, że coś się zmieniło, że po tych sesjach byłem bardziej uśmiechnięty, bardziej rozmowny. Zapytała, co takiego robię, a ja opowiedziałem jej o swoim odkryciu. Z początku była sceptyczna, ale kiedy zobaczyła, że to nie wpływa negatywnie na nasze życie, że gram tylko w wolnym czasie, a przede wszystkim – że przestałem być wiecznie zestresowanym pracoholikiem, zaakceptowała to. Czasem nawet sama siadała obok i patrzyła, jak gra, pytając, czy może spróbować. A ja z chęcią pokazywałem jej podstawy, śmiejąc się, że być może odkryłem w sobie talent do uczenia innych.

Najważniejszy moment w tej całej historii wydarzył się jednak pod koniec wakacji. Siedzieliśmy z Kasią na balkonie, pijąc wieczorną herbatę, kiedy nagle przypomniała mi się pewna sytuacja z pracy, która jeszcze przed urlopem spędzała mi sen z powiek. Ale tym razem, zamiast wpaść w spiralę stresu, potrafiłem spojrzeć na to z dystansem, z uśmiechem. Powiedziałem do Kasi: „Wiesz, gdyby nie ta aplikacja, którą odkryłem przypadkiem, pewnie dalej bym się tym zamartwiał. Dzięki temu znalazłem sposób, żeby na chwilę odetchnąć.” I wtedy, naturalnie, w tej rozmowie, padło określenie vavada aplikacja, bo to właśnie ona była kluczem do całej tej przemiany. Moja żona spojrzała na mnie i powiedziała, że widzi ogromną różnicę, że wrócił dawny ja, ten sprzed lat, kiedy nie byłem jeszcze tak pochłonięty pracą. To było dla mnie ważne potwierdzenie, że ta decyzja, podjęta z nudów na wakacjach, miała realny, pozytywny wpływ na moje życie.

Po powrocie z urlopu, do pracy wszedłem z nową energią. Zacząłem bardziej dbać o balans między życiem zawodowym a prywatnym, ustaliłem sobie godziny, po których wyłączam telefon służbowy, i nie sprawdzam maili. Wieczory wróciły do naszej wspólnej rutyny, ale wzbogaconej o ten nowy element. Czasem, gdy Kasia miała swoje zajęcia, a ja chciałem się zrelaksować, otwierałem aplikację na telefonie i na chwilę wracałem do tego wirtualnego świata, który stał się dla mnie synonimem odpoczynku. Z czasem też, gdy znajomi pytali, co robię, żeby się odstresować, opowiadałem im tę historię, zawsze podkreślając, że to nie chodzi o samą grę, ale o to, że znalazłem narzędzie, które pomaga mi zachować równowagę. I wtedy, w tych opowieściach, naturalnie wplatałem to samo określenie – vavada aplikacja – które dla mnie stało się symbolem tej zmiany.

Dziś, patrząc na swoje życie, widzę, że tamte wakacje, które miały być tylko zwykłym odpoczynkiem, stały się początkiem czegoś znacznie ważniejszego. Ta przypadkowa decyzja o zainstalowaniu aplikacji odmieniła moje podejście do pracy, do czasu wolnego, do relacji z żoną. Nauczyłem się, że czasem trzeba zrobić coś zupełnie niezwiązanego z naszymi codziennymi obowiązkami, żeby na nowo odkryć radość z małych rzeczy. Nie chodzi o wygrane, choć one też czasem się zdarzają, ale o ten stan, w którym mogę być tylko sobą, bez etykietki „programisty” czy „głównego specjalisty”. I to jest dla mnie największa wartość – odzyskać siebie w tym pędzącym świecie, który ciągle wymaga od nas więcej. Teraz, gdy wracam do domu po ciężkim dniu w biurze, wiem, że mam w kieszeni coś, co pozwala mi się zresetować, i że to tylko kilka kliknięć dzieli mnie od chwili, która należy tylko do mnie.