Topic

Η γιαγιά μου η Ευτυχία είναι ογδόντα δύο χρονών και μέχρι πριν δύο χρόνια δεν ήξερε ούτε τι σημαίνει «σύνδεση στο διαδίκτυο». Όχι επειδή δεν μπορούσε. Επειδή δεν ήθελε. Είχε την άποψή της για τα κινητά, τα τάμπλετ και όλα αυτά τα «καινούργια», όπως τα έλεγε, και η άποψή της ήταν ότι όλα καταστρέφουν τον κόσμο. Αλλά τότε ήρθε ο κορωνοϊός, ήρθαν οι καραντίνες, ήρθαν οι μήνες που δεν μπορούσαμε να την επισκεφτούμε, και η γιαγιά αναγκάστηκε να μάθει. Πρώτα έμαθε να κάνει βιντεοκλήσεις. Μετά έμαθε να στέλνει μηνύματα. Και μετά, μια μέρα, με πήρε τηλέφωνο και μου είπε: «Ελένη, θέλω να μου δείξεις κάτι.» Ήμουν τριάντα οκτώ χρονών, δούλευα σε ένα γραφείο ταξιδιών, και η γιαγιά μου ήθελε να της δείξω κάτι. Δεν ήξερα τι να περιμένω.

Αποδείχτηκε ότι η γιαγιά είχε ανακαλύψει τα online παιχνίδια. Όχι τα παιχνίδια στο κινητό, όχι το Wordle, όχι τα παζλ. Είχε ανακαλύψει τα online καζίνο. Δεν ξέρω πώς έγινε. Ίσως κάποια διαφήμιση, ίσως κάποια φίλη της στο γηροκομείο, ίσως απλώς η περιέργεια μιας γυναίκας που είχε περάσει μια ζωή χωρίς ποτέ να δοκιμάσει κάτι τέτοιο. Μου είπε ότι είχε βρει κάτι vavada bonus code euro και ότι ήθελε να καταλάβει αν ήταν αληθινά ή αν ήταν κόλπο. Με κοίταξε με εκείνο το βλέμμα που έχει όταν θέλει να μάθει κάτι και δεν δέχεται «δεν ξέρω» ως απάντηση. Έτσι, κάθισα δίπλα της, άνοιξα τον υπολογιστή της, και αρχίσαμε να ψάχνουμε μαζί.

Η γιαγιά δεν ήθελε να παίξει. Ήθελε να καταλάβει. Αυτή είναι η διαφορά. Μου έλεγε: «Εγώ δεν θέλω να χάσω τα λεφτά μου. Θέλω να ξέρω τι είναι αυτό που βλέπω.» Έτσι, διαβάσαμε, ψάξαμε, βρήκαμε τα vavada bonus code euro που έψαχνε, και της εξήγησα πώς λειτουργούν. Εκείνη άκουγε προσεκτικά, έκανε ερωτήσεις, και στο τέλος μου είπε: «Καλά, ας δοκιμάσουμε λίγο. Αλλά με πέντε ευρώ. Ούτε σεντ παραπάνω.» Και έτσι ξεκίνησε η μεγάλη περιπέτεια της γιαγιάς Ευτυχίας στον κόσμο των online καζίνο. Δεν το περίμενα ποτέ ότι θα έλεγα αυτή την πρόταση, αλλά ναι, η γιαγιά μου έγινε παίκτρια.

Την πρώτη εβδομάδα έχασε τα πέντε ευρώ. Γέλασε. Είπε: «Τόσο κοστίζει ένας καφές. Δεν έπαθα τίποτα.» Τη δεύτερη εβδομάδα κέρδισε δέκα. Χάρηκε σαν παιδί. Μου έστειλε μήνυμα με emoji, κάτι που δεν είχε κάνει ποτέ στη ζωή της. Την τρίτη εβδομάδα κέρδισε πενήντα. Με πήρε τηλέφωνο και μου είπε: «Ελένη, κέρδισα πενήντα ευρώ. Θα πάρω καινούργια παπούτσια.» Και τα πήρε. Και τα φόρεσε στην εκκλησία την Κυριακή. Και όλες οι φίλες της τη ρώτησαν από πού τα πήρε, και εκείνη τους είπε την αλήθεια: «Από το ίντερνετ. Έπαιξα λίγο και κέρδισα.» Και εκείνες γέλασαν, και εκείνη γέλασε μαζί τους, και κάτι άλλαξε στον τρόπο που έβλεπε τον εαυτό της. Δεν ήταν πια η γιαγιά που δεν ήξερε από τεχνολογία. Ήταν η γιαγιά που έπαιζε online.

Το πιο σημαντικό, όμως, δεν ήταν τα χρήματα. Ήταν ότι η γιαγιά είχε βρει κάτι να κάνει. Κάτι που τη γέμιζε τις ώρες που περνούσε μόνη στο σπίτι. Κάτι που της έδινε ένα μικρό συναίσθημα αδρεναλίνης, ένα μικρό «τι θα γίνει τώρα», που της έλειπε από τότε που πέθανε ο παππούς. Μου έλεγε: «Ελένη, εγώ δεν το κάνω για τα λεφτά. Το κάνω γιατί είναι σαν να βλέπω μια ταινία. Δεν ξέρω τι θα γίνει στο τέλος.» Και αυτό, για μια γυναίκα που είχε ζήσει μια ζωή γεμάτη καθήκοντα και υποχρεώσεις, ήταν επανάσταση. Μια μικρή, ήσυχη επανάσταση, με πέντε ευρώ και πολλή περιέργεια.

Τώρα, δύο χρόνια μετά, η γιαγιά παίζει πού και πού. Πάντα με μικρά ποσά. Πάντα με όρια. Έχει μάθει να σταματάει όταν πρέπει, να μη θυμώνει όταν χάνει, να χαίρεται όταν κερδίζει. Μου λέει ότι το vavada τής φέρεται δίκαια, ότι δεν την έχει απογοητεύσει, ότι της αρέσει που μπορεί να παίζει όποτε θέλει χωρίς να πηγαίνει πουθενά. Και εγώ, που την κοιτάζω να κάθεται στον καναπέ με το τάμπλετ της και τα γυαλιά της, νιώθω κάτι σαν υπερηφάνεια. Όχι επειδή κερδίζει. Επειδή τόλμησε. Στα ογδόντα δύο της, τόλμησε να δοκιμάσει κάτι καινούργιο. Και αυτό, για μένα, είναι το πιο όμορφο πράγμα που έχω δει.

Δεν ξέρω πόσο θα συνεχίσει. Δεν ξέρω αν κάποια μέρα βαρεθεί και το σταματήσει. Αλλά ξέρω ότι αυτά τα δύο χρόνια τής έδωσαν κάτι που δεν είχε πριν: μια μικρή χαρά, μια μικρή περιπέτεια, μια μικρή αίσθηση ότι η ζωή δεν τελείωσε στα ογδόντα. Και αν αυτό το κατάφερε με πέντε ευρώ και λίγη τύχη, τότε χαλάλι. Η γιαγιά μου η Ευτυχία δεν είναι πια η γυναίκα που φοβόταν την τεχνολογία. Είναι η γυναίκα που έμαθε να παίζει, να γελάει, και να μη ντρέπεται γι’ αυτό. Και αυτό, στο τέλος της ημέρας, είναι το μόνο που μετράει.