David Miller

Siedziałem na tarasie z kubkiem kawy, choć wiedziałem, że od kawy o tej porze i tak nie zasnę, ale potrzebowałem tego rytuału, tego ciepła w dłoniach, które dawało złudzenie bezpieczeństwa. Była może druga w nocy, może trzecia – przestałem już liczyć, odkąd mój syn zaczął mieć te koszmary, które budziły go o różnych porach, a potem ja nie mogłem…Read more

Εκείνο το απόγευμα του Σαββάτου καθόμουν στο μπαλκόνι μου και κοιτούσα τον κόσμο να περνάει από κάτω, τους ανθρώπους να περπατάνε βιαστικοί, τα παιδιά να παίζουν στο πάρκο απέναντι, τα αυτοκίνητα να κορνάρουν ανυπόμονα σε κάποιο φανάρι που είχε κολλήσει στο κόκκινο. Είχα μια κούπα καφέ στο χέρι, τον καφέ που είχα μάθει να φτιάχνω τόσο…Read more

Я никогда не был азартным человеком. Серьёзно. В детстве, когда все пацаны во дворе резались в “очко” на конфеты или жвачки, я стоял в стороне и читал книжку. В институте, когда одногруппники бегали в подпольные казино или делали ставки на хоккей, я сидел в библиотеке и зубрил сопромат. Наверное, поэтому моя жизнь была такой правильной и так…Read more

Я, наверное, один из тех людей, кто никогда не верил в удачу. В моей жизни всё всегда было добыто потом и кровью: учёба на вечернем отделении, работа курьером, потом менеджером, потом своим маленьким бизнесом по доставке цветов. Это тяжелый, физический и морально выматывающий труд, когда ты встаёшь в пять утра, чтобы встретить фуру с роз…Read more

Здравейте, казвам се Илиян, на трийсет и девет съм и карам авариен автомобил за голяма логистична компания от Пловдив. Това означава, че често пътувам из цялата страна, спя по паркинги край магистрали, ям сандвичи с маргарин и пия кафе от термос, което до обяд става горчиво като жлъчка. Всички си мислят, че шофьорите на авариен камион сме ня…Read more

O günü dəqiq xatırlayıram, çünki həmin gün mənim həyatımın ən cansıxıcı günlərindən biri idi. İşdən çıxmışdım, yağış yağırdı, ayaqqabılarımın içinə su dolmuşdu, üstəlik yolda telefonum da yerə düşüb ekranı çatlamışdı. Evə gələndə özümü o qədər bədbəxt hiss etdim ki, sadəcə paltarlarımı çıxardıb çarpayının üstünə uzandım. Otaqda qaranlı…Read more

Zini, dzīve bieži vien ir kā slikts joks – tu plāno vienu, bet notiek kas pavisam cits, un tad tu sēdi vietā, kur nekad nebiji gribējis būt, un domā, kā tas viss sanāca. Es atceros to rītu perfekti. Bija oktobra vidus, lietains un vējains, tāds īsts Latvijas rudens, kad gribas tikai ietīties segā un nekur neiet. Bet mans tēvs, kuram jau ir septiņ…Read more

Снимать квартиру в Москве — это отдельный вид экстрима. Ты платишь сумасшедшие деньги за клетушку с убитой сантехникой, соседями, которые сверлят перфоратором в три ночи, и запахом чужих котлет, проникающим сквозь щели в стенах. Я снимал такую пять лет. Каждый месяц я отдавал сорок тысяч рублей за однушку в спальном районе, где до метро — д…Read more

Pracuję jako cukiernik, co dla wielu brzmi jak wymarzony zawód pełen słodkich zapachów i radosnych ludzi. Rzeczywistość jest jednak trochę inna – wstaję o trzeciej nad ranem, staję przy blacie, ważę mąkę, ubijam masę, pilnuję temperatury pieców. Po dwunastu godzinach wracam do domu obolała, obolała, pachnąca wanilią i zmęczeniem. Przez trzy…Read more

Planowaliśmy te wakacje od dwóch lat. Ja, moja dziewczyna Ola i jej wieczne marzenie o greckiej wyspie, białych domkach i widoku na morze z balkonu. Odkładaliśmy każdy grosz, omijaliśmy restauracje, rezygnowaliśmy z nowych ciuchów, a nawet z subskrypcji netfliksa, żeby uzbierać na dziesięć dni w Krecie. I w końcu się udało – bilety kupione, h…Read more

Gdyby ktoś mi powiedział rok temu, że będę pisał historię o hazardzie, wyśmiałbym go w twarz. Przez całe życie unikałem ryzyka, nie kupowałem losów na loterię, nie grałem w karty o pieniądze, nie stawiałem nawet piwa na meczu. Jestem z zawodu administratorem sieci komputerowych, więc całe moje myślenie opiera się na logice, przewidywalności, ana…Read more

I broke my ankle in three places on a Tuesday afternoon in July, and I have never been more grateful for anything in my entire life. That sounds insane, I know. But let me explain. I’m a mail carrier in a small town in western Nebraska, which means I walk about twelve miles a day, six days a week, through snow and heat and the kind of wind that…Read more

Ma olen viiekümne viie aasta vanune ja töötan Valgas kohalikus pagariäris. Olen küpsetanud leiba peaaegu kolmkümmend aastat. Mu käed haisevad alati pärmi järgi, mu selg on valus, ja mu unenäod täis ahjusid ja tainast. Aga mulle meeldib see töö, sest see on aus. Mu naine, kes on minuga olnud kõik need aastad, on alati öelnud, et ma peaksin rohkem…Read more

sdgsdg

See algas kõik sellest, et ma olin loll. Ma ei mõtle seda solvanguna enda vastu, vaid tõsiasjana. Olin teinud oma pangakaardile kolm valet parooli järjest, nii et lukus. See oli laupäeva õhtu, pood oli kinni, mul polnud sularaha ja ma tahtsin osta endale pitsat. Istusin köögis, vihane ja näljane, kui mulle helistas mu sõber. Ta küsis, miks ma ni…Read more

super

You haven’t known exhaustion until you’ve worked the three-to-eleven shift at a twenty-four-hour diner called The Rusty Spoon, which sounds charming but is actually just a fluorescent-lit rectangle of despair located between a used tire shop and a check-cashing place that charges fifteen percent interest. My name is Danny, I’m forty-one years…Read more

Mam sześćdziesiąt dwa lata. Od czterdziestu lat pracowałem w tym samym zakładzie – najpierw jako praktykant, potem jako mistrz, a na koniec jako kierownik produkcji. Przeżyłem z tą firmą dobre i złe chwile, upadki i wzloty, transformację ustrojową i wejście do Unii. I w końcu nadszedł czas emerytury. W ostatnim dniu pracy, gdy zbierałem swoje…Read more

I turned forty-three last week. It’s not a milestone birthday, not like forty or fifty, but it hit me harder than I expected. Forty-three means I’m solidly middle-aged. It means the dreams I had in my twenties are either dead or buried so deep I’d need a shovel to find them. It means my daughter is a teenager now, which is its own special kind…Read more

Nigdy nie uważałem się za osobę, która wierzy w szczęście. Raczej w pracę, w planowanie, w robienie rzeczy „jak trzeba”. Zawsze miałem wszystko poukładane, czas rozpisany, cele jasno określone. Nawet spontaniczność miałem gdzieś wpisaną w kalendarz. I może właśnie dlatego tamten wieczór był tak dziwnie odświeżający, bo wydarzył się zupełnie poza…Read more